اي جلجتا، اي كه از چوب دارو درختت بود

ديدي كه آن مرد مصلوب از جام آخر مست

چون دانه بعد از نهفتن از كام سنگش رُست

چون غنچه بعد از شكفتن از دام تنگش رَست

سیمین بهبهانی