نویسنده خمیازه ای عصبی می کشد و بعد یک باره بر می گردد و
رو به استاد می کند.
نویسنده : {آهسته} می دانید، چیزی که درباره ی رفتن به
"منطقه" گفتم ، همه دروغ بود. منبع الهام برود به درک ... اما چطور می
شود چیزی را که می خواهم ، بشناسم یا نامی بهش دهم؟ و چطور بگویم که در واقع شوقی
به آن چیز ندارم؟ یا چیزی را می خواهم که در واقع نمی خواهم اش؟ بعضی چیز ها چنان
مبهم اند که نمی توان نامی بر آن ها گذاشت. معنی شان محو می شود ، از بین می رود،
ذره ذره تمام می شود ، درست مثل مشتی شن از میان انگشتان گشوده . {مکث می کند}
وجدان من تمایل دارد که گیاه خواری همه گیر شود: در سراسر دنیا . اما ضمیر
ناخوداگاهم حسرت طعم یک تکه گوشت آبدار دارد. پس من درواقع چه می خواهم؟
از فیلم نامه استاکر ، نوشته ی آندری تارکفسکی
