عاشقان مستند و ما دیوانه ایم

عارفان شمعند و ما پروانه ایم

چون ندارم با خلایق الفتی 

خلق پندارد ما دیوانه ایم

ما زعقل خویشتن بیگانه ایم

لاجرم دُردی كش میخانه ای

در ازل دادند چون جام الست

تا ابد ما مست آن پیمانه ایم 

حنظله بادغیسی

 

مهتری، گر به کام شیر دراست
رو خطر كن ز كام شير بجوى
يا بزرگىّ و عزّ و نعمت و جاه
يا چو مردانت، مرگ روياروى

 The dead all leave something behind.

Better a trail of good deeds

than a pile of coins

The world remembers virtue--

and no one can steal it.

Rumi

Translation: Haleh Gafori

House of Waters

 "House of Waters" performance was fantastic. A combination of Jazz, Rock, and World music. The program was part of Jazz Poetry month, organized by City of Asylum. Participating poets were Rania Mamoun, Solfia Elhillo, Nathan Osorion, and Haleh Liza Gafori (who has translated a collection of Rumi's poems)

Top-notch artistry.

5/17/2025

مردار شد

 

هر که را باشد طمع الکن شود
با طمع کی چشم و دل روشن شود


پیش چشم او خیال جاه و زر
همچنان باشد که موی اندر بصر


جز مگر مستی که حق پر بود
گر چه بدهی گنج ها او حر بود


هر که از دیدار برخوردار شد 
این جهان در چشم او مردار شد


لیک آن صوفی زمستی دور بود
لاجرم در حرص او شب کور بود


صد حکایت بشنود مدهوش حرص
درنیاید نکته در گوش حرص 

All The Drugs In This World (Poem by Tatianna Rei Moonshadow)

 All The Drugs In This World

Won't bring back my past

I try every drug I can find

Hoping one high will last

The one thing they can't do

Is the one thing that I want

Though I know I'm insecure

Its security that I flaunt

Acting as if I'm invincible

The drugs make me fly

I live for this addiction

Only alive from high to high

This sick sad addiction

Is all I'm living for

Without it my life is empty

I've lost everything and more

Now I sit in my room

Wondering how long this high will last

All The Drugs In This World

Can't bring back my past

Tatianna Rei Moonshadow

Sonett in der Emigration

Verjagt aus meinem Land muß ich nun sehn
Wie ich zu einem neuen Laden komme, einer Schenke
Wo ich verkaufen kann das, was ich denke
Die alten Wege muss ich wieder gehen.

Die glattgeschliffenen durch den Tritt der Hoffnungslosen!
Schon gehend, weiss ich jetzt noch nicht: zu wem?
Wohin ich komme, hör ich: Spell your name!
Ach, dieser „name“ gehörte zu den großen!

Ich muss noch froh sein, wenn sie ihn nicht kennen
Wie einer, hinter dem ein Steckbrief läuft
Sie würden kaum auf meine Dienste brennen.

Ich hatte zu tun mit solchen schon wie ihnen
Wohl möglich, daß sich der Verdacht da häuft
Ich mocht auch sie nicht allzu gut bedienen.

Bertolt Brecht, 1941-1947

English translation:

Sonnet in Emigration

I envision myself, driven out of my country

Now I must see 

How I can open a new shop

Where I can sell what I think

I have to go the old ways again

Those downtrodden by the tread of the hopeless!

Already on my way, yet I don't know: to whom?

Everywhere I go I hear: Spell your name!

Oh, this “name” was one of the great ones!

I still have to be happy if they don't know him

Like someone with a wanted poster behind him

They would hardly be eager for my services.

I've had to deal with people like you

It's quite possible that suspicion will increase

I didn't like serving them too well either.

I didn't like serving them too well either.

حالیا مصلحت وقت در آن می بینم

 که کشم رخت به میخانه و خوش بشینم

جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم

یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم

جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم

تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو

گر دهد دست که دامن  زجهان در چینم

حافظ

آسایش بزرگان

 شنیده اید که آسایش بزرگان چیست؟     برای خاطر بیچارگان نیاسودن

بکاخ دهر که آلایش هست بنیادش            مقیم گشتن و دامان نیالودن

همی زعادت و کردار زشت کم کردن       هماره بر صفت و خوی نیک افزودن

زبهر بیهده، از راستی بری نشدن       برای خدمت تن، روح را نفرسودن

برون شدن ز خرابات زندگی هشیار        زخود نرفتن و پیمانه ای نپیمودن

رهی که گمرهیش در پی است نسپردن      دریکه فتنه اش اندر پس است نگشودن

پروین اعتصامی

 الله الله جمله فرزندان بیار

 کین زمان گلشنست و نوبهار

یا بتابستان بیا وقت ثمر

تا ببندم خدمتت را من کمر

خیل و فرزندان و قومت را بیار

در ده ما باش سه ماه و چهار

که بهاران خطهٔ ده خوش بود

کشت‌زار و لالهٔ دلکش بود

وعده دادی شهری او را دفع حال

تا بر آمد بعد وعده هشت سال

او بهر سالی همی‌گفتی که کی

عزم خواهی کرد کامد ماه دی

او بهانه ساختی کامسال‌مان

از فلان خطه بیامد میهمان

سال دیگر گر توانم وا رهید

از مهمات آن طرف خواهم دوید

گفت هستند آن عیالم منتظر

بهر فرزندان تو ای اهل بر

باز هر سالی چو لکلک آمدی

تا مقیم قبهٔ شهری شدی

خواجه هر سالی ز زر و مال خویش

خرج او کردی گشادی بال خویش

آخرین کرت سه ماه آن پهلوان

خوان نهادش بامدادان و شبان

از خجالت باز گفت او خواجه را

چند وعده چند بفریبی مرا

گفت خواجه جسم و جانم وصل‌جوست

لیک هر تحویل اندر حکم هوست

آدمی چون کشتی است و بادبان

تا کی آرد باد را آن بادران

باز سوگندان بدادش کای کریم

گیر فرزندان بیا بنگر نعیم

دست او بگرفت سه کرت بعهد

کالله الله زو بیا بنمای جهد

بعد ده سال و بهر سالی چنین

لابه‌ها و وعده‌های شکرین

کودکان خواجه گفتند ای پدر

ماه و ابر و سایه هم دارد سفر

حقها بر وی تو ثابت کرده‌ای

رنجها در کار او بس برده‌ای

او همی‌خواهد که بعضی حق آن

وا گزارد چون شوی تو میهمان

بس وصیت کرد ما را او نهان

که کشیدش سوی ده لابه‌کنان

گفت حقست این ولی ای سیبویه

اتق من شر من احسنت الیه

دوستی تخم دم آخر بود

ترسم از وحشت که آن فاسد شود

صحبتی باشد چو شمشیر قطوع

همچو دی در بوستان و در زروع

صحبتی باشد چو فصل نوبهار

زو عمارتها و دخل بی‌شمار

حزم آن باشد که ظن بد بری

تا گریزی و شوی از بد بری

حزم سؤ الظن گفتست آن رسول

هر قدم را دام می‌دان ای فضول

روی صحرا هست هموار و فراخ

هر قدم دامیست کم ران اوستاخ

آن بز کوهی دود که دام کو

چون بتازد دامش افتد در گلو

آنک می‌گفتی که کو اینک ببین

دشت می‌دیدی نمی‌دیدی کمین

بی کمین و دام و صیاد ای عیار

دنبه کی باشد میان کشت‌زار

آنک گستاخ آمدند اندر زمین

استخوان و کله‌هاشان را ببین

چون به گورستان روی ای مرتضا

استخوانشان را بپرس از ما مضی

تا بظاهر بینی آن مستان کور

چون فرو رفتند در چاه غرور

چشم اگر داری تو کورانه میا

ور نداری چشم دست آور عصا

آن عصای حزم و استدلال را

چون نداری دید می‌کن پیشوا

ور عصای حزم و استدلال نیست

بی عصاکش بر سر هر ره مه‌ایست

گام زان سان نه که نابینا نهد

تا که پا از چاه و از سگ وا رهد

لرز لرزان و بترس و احتیاط

می‌نهد پا تا نیفتد در خباط

ای ز دودی جسته در ناری شده

لقمه جسته لقمهٔ ماری شده

 

MUSEE DES BEAUX ARTS

 About suffering they were never wrong,

The old Masters: how well they understood
Its human position: how it takes place
While someone else is eating or opening a window or just walking dully along;
How, when the aged are reverently, passionately waiting
For the miraculous birth, there always must be
Children who did not specially want it to happen, skating
On a pond at the edge of the wood:
They never forgot
That even the dreadful martyrdom must run its course
Anyhow in a corner, some untidy spot
Where the dogs go on with their doggy life and the torturer's horse
Scratches its innocent behind on a tree.

In Breughel's Icarus, for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water, and the expensive delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
Had somewhere to get to and sailed calmly on.

W.H. Auden

جنگِ کودکان

این ابیات که از دفتر اول مثنوی معنوی انتخاب شده اند ،‌چه قدر مرتبط با عصر ماو مسایلِ زمانه ی ما هستند 



خلق اطفال‌‌اند جز مست خدا ** نیست بالغ جز رهیده از هوا 

گفت دنیا لعب و لهو است و شما ** کودکید و راست فرماید خدا

از لعب بیرون نرفتی کودکی ** بی‌‌ذکات روح کی باشد ذکی‌‌

چون جماع طفل دان این شهوتی ** که همی‌‌رانند اینجا ای فتی‌‌

آن جماع طفل چه بود بازیی ** با جماع رستمی و غازیی‌‌








جنگ خلقان همچو جنگ کودکان ** جمله بی‌‌معنی و بی‌‌مغز و مهان‌‌ 

جمله با شمشیر چوبین جنگشان ** جمله در لاینفعی آهنگشان‌‌

جمله‌‌شان گشته سواره بر نیی ** کاین براق ماست یا دلدل پیی‌‌

حامل‌‌اند و خود ز جهل افراشته ** راکب و محمول ره پنداشته‌‌

باش تا روزی که محمولان حق ** اسب تازان بگذرند از نه طبق‌‌

The Second Coming

 Turning and turning in the widening gyre

The falcon cannot hear the falconer;

Things fall apart; The centre cannot hold;

Mere anarchy is loosed upon the earth,

The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere

The ceremony of innocence is drowned;

The best lack all conviction, while the worst

Are full of passionate intensity.

William Butler Yeats

How Clear, How Lovely Bright

How clear, how lovely bright, How beautiful to sight     Those beams of morning play; How heaven laughs out with glee Where, like a bird set free, Up from the eastern sea     Soars the delightful day. To-day I shall be strong, No more shall yield to wrong,     Shall squander life no more; Days lost, I know not how, I shall retrieve them now; Now I shall keep the vow     I never kept before. Ensanguining the skies How heavily it dies     Into the west away; Past touch and sight and sound Not further to be found, How hopeless under ground     Falls the remorseful day. by: Alfred Edward Housman

Two Thumbs Up Les Discrets

I listen to this french post-rock/shoegaze band and it's so beautiful, really catchy music and some excellent lyrics. Specifically i like the way they integrated Paul Verlaine's poem in their decent tunes. I'm hugely impressed by the shoegazey taste!

اي جلجتا، اي كه از چوب دارو درختت بود

ديدي كه آن مرد مصلوب از جام آخر مست

چون دانه بعد از نهفتن از كام سنگش رُست

چون غنچه بعد از شكفتن از دام تنگش رَست

سیمین بهبهانی

My Author of The Month (May 2011)

Stig Dagerman 1923 - 1954

...so gain to build and build to gain because others will bring you down on a little small hanging string...

She's Everything To Me

She never stopped believing, Even though I gave her reason. She weathered out the lonliness and cold. The years have not been easy, All those winter nights, those breezy Drafty, rainy times that make a man feel old. She smiles when a smile can still my heart. Her kisses lift me as a man apart From the man I am, And I'm free again. And she's everything... She's everything to me. She's never stopped her trying, Though I'd hear her softly crying, Asking God, in her own way, For strength to last another day. She's taken everything I am And has made me a much Better man. And in all my wonder, I confess, This love my Lady does possess, Makes me smile, And every once in a while All I see Is her being free. Yet she's still here loving me.  Poem : Richard D. Remler Image :  Ferdinand Victor Eugène Delacroix   ("Head of a Woman"1822 :This haunting oil study of an old woman in despair, prepared for the Massacre at Chios, was taken from a Parisian model.)

Evening Star

'Twas noontide of summer,

And mid-time of night;

And stars, in their orbits,

Shone pale, thro' the light

Of the brighter, cold moon,

'Mid planets her slaves,

Herself in the Heavens,

Her beam on the waves.

I gazed awhile

On her cold smile;

Too cold- too cold for me-

There pass'd, as a shroud,

A fleecy cloud,

And I turned away to thee,

Proud Evening Star,

In thy glory afar,

And dearer thy beam shall be;

For joy to my heart

Is the proud part

Thou bearest in Heaven at night,

And more I admire

Thy distant fire,

Than that colder, lowly light. 

Edgar Allan Poe