Post-Galactico Madrid Era

If there's anyone in the world who could have done with a decent summer holiday and a month-long lie-down it was José Mourinho. In May, the plot-losing Madrid manager was at war with Barcelona, UEFA, his own bosses, the Spanish FA, the Spanish League, referees and probably his own reflection if he gave himself a funny look, as the pressure of having to deliver immediate success at the Santiago Bernabeu took its toll on the Special One's suffering psyche.

That grey-haired, slouching, bleary-eyed rant-bag has been banished and replaced by an infinitely more relaxed figure, who sat in the team hotel in Los Angeles and spoke to the media for the first time since his self-imposed press exile two months ago. There was good reason for the Special One to be looking so sprightly, as Mourinho is now enjoying full control of the sales and signings at the club without having suits standing over him, tutting about marketing values or shirt sales in Singapore.
On Monday, the Real Madrid squad gathered together and headed to the UCLA campus for a second summer in a row for pre-season training and three friendly games. And as in the year before, there were no new shiny Galacticos on board the plane. Instead the new recruits for Real Madrid would barely get 80 people to their presentations, rather than the 80,000 who turned up to see Cristiano Ronaldo in 2009.

This is especially the case with 19-year-old French defender, Raphael Varane, who was signed from Lens for €10m with 'Marca' claiming that the young centre-back was the new Hierro, for lack of any other information on him. Even Michel Platini admitted that he had never heard of him in an interview with the paper.
Midfielder, Nuri Sahin, may have been the Bundesliga player of the year last season, but is hardly a household name in Spain. Free transfer, Hamit Altintop, didn't exactly set the pulses racing and nor did the purchase of former youth team player, José Callejón and his trademark wedge haircut, who joined from Espanyol.
Most money has been spent on speedy left back Fabio Coentrao, but few Madrid fans would admit to knowing that much about the former Benfica defender aside from the fact that he has bleached hair, has cost quite a lot of cash and shares the same agent as Mourinho.
The fairly low profile of the footballers reflects the control that Mourinho now has at the club with former Director General, Jorge Valdano, moved out by Florentino Pérez. Rather than Galacticos coming to the Spanish capital like Kaká, the Portuguese boss has brought in footballers he sees as being pliable team-members rather than superstars, a long way from mohican-sporting, show-boating, five sponsor-possessing Neymar for example. "We have signed players that we felt were important for completing a squad that was already very good."
Mourinho says that there is one more recruit to come over the summer in the form of a striker and the signs are that it won't be Neymar or Sergio Kun Agüero joining for €45m, despite the latter being the obsession of Florentino Pérez, but the less glamourous Emmanuel Adebayor returning for a permanent spell after a decent loan period last season. "Adebayor is better as it is closer," admitted the Madrid boss.
A second sign of the power that Mourinho now has in being able to mould the club to his own desires is the footballers that have been shunted onto the sidelines. These include Pedro León and Sergio Canales - two players brought in by Valdano that Mourinho appears to neither rate as players nor like as people - and Lassana Diarra who refused to travel to Los Angeles and instead chose to sulk in Madrid and wait for a move to the Premier League.

'Cantera' players such as Pablo Sarabia and Juan Carlos have been sold to Getafe and Zaragoza respectively, rather than being moved into the first team as Barcelona might have done. Mourinho still has little sentimentality when it comes to hiring and firing his players and feels no obligation to promote youth teamers no matter how much supporters and the press grumble when comparing Madrid's youth policy to La Masia.
Another former youth-teamer, Dani Parejo - a footballer that Alfredo Stefano thought was one of the best he had ever seen - was allowed to move from Getafe to Valencia after Mourinho decided not to activate the buy-back clause on the U-21 international.
The former Chelsea man appears to have succeeded where so many have failed, in turning Florentino Pérez away from the Galactico policy of 'Zidanes and Pavones' to a much more balanced way of doing business. While Zinedine Zidane has become Madrid's Sporting Director - although the role is not yet clearly defined - it is obvious who is wearing the trousers in this relationship.
Indeed, Real Madrid may even make money this summer if Kun and Neymar are passed over with the resale value of the transferable Diarra, Fernando Gago, Léon, Canales and Royston Drenthe potentially being greater than the current outlay of €55m.
However, this more modest strategy of Mourinho could all change if Barcelona manage the double whammy deal of bringing in Cesc Fabregas and Alexis Sánchez to strengthen for the season ahead. At this point Florentino Pérez may begin to panic and revert to default mode by bringing in a big name, against Mourinho's wishes. But until this moment comes, Real Madrid is becoming a Galactico-free zone as Mourinho begins to take complete control of the club.
By Tim Stannard
@Football365

مقاله ای از آرش حقیقی

1-" کالین تو را بخشید ولی ما نمی بخشیم. " این مهمترین شعار هواداران یونایتد بود در شب بازی با بورسا اسپور؛ شعاری که کل اولد ترافورد را پر کرده بود. کالین ,همسر وین رونی, خیانتش را بخشید اما یونایتدی ها هنوز نه و شاید هرگز.

2-فینال جام حذفی سال 2005 برای آرسنالی ها خیلی مهم است. این آخرین جامی بود که توپچیهای لندن بردند, فینالی که یونایتد همه بازی حمله کرد و گل نزد و دست آخر آرسنال با پنالتی بازی را برد. ترکیب خط حمله یونایتد در آن بازی معروف تشکیل شده بود از مثلث نیستلروی در نوک و کریس رونالدو و وین رونی دو ورش. دارن فلچر هم کنار روی کین در مرکز بازی می کرد. دوره, دوره ای بود که همه می گفتند کار سر الکس تمام است و نسل طلایی یونایتد به پایان رسیده و با بچه هایی مثل رونی و رونالدو و فلچر این تیم قدرت فتح جام های داخلی و اروپایی را ندارد. هر روزنامه ای که باز می کردی همین بود داستان. تیمی که مدام حمله می کند و گل نمی زند لیاقت قهرمانی ندارد. " فلچر خیلی معمولی است, رونالدو فقط برای خودش بازی می کند و بی خود پا عوض می کند, رونی هم سطحش در حد همان اورتون است. "

3-دو سال گذشت. منچستر یونایتد در حالی که هنوز نیمکتش تخت سلطنت سر الکس بود سه سال پیاپی قهرمان لیگ برتر شد و در این سه سال به نیمه نهایی چمپیونز لیگ هم رسید, دو بار به فینال رفت و یک بار قهرمان شد. حالا چه کسی بود که می توانست قدرت یونایتد را انکار کند؟ اما مهره های کلیدی یونایتد در این سالها همان بچه هایی بودند که بیشترین انتقادها را جذب کرده بودند. انگار تاریخ تکرار می شد و جمله به یاد ماندنی آلن هنسن در سال 95 که " با این بچه ها ( گیگز, بکام, اسکولز, نویل ) نمیشه هیچی برد " معنی ای دوباره می گرفت و باز نفس می کشید بعد از 10 سال. فلچر بدل شد به یکی از بهترین هافبک های دفاعی اروپا و زوج رونی و رونالدو خطرناک ترین خط حمله. رونالدو بهترین تمام کننده بود و رونی بهترین مکمل وهمه این ها بار دیگر نسخه ای جادویی بود از مردی که تخصص خودش را می داند: " سال 2005 بود که یکی از بازیکنای تیم اومد پیش من و گفت این رونی و رونالدو اصلا خوب نیستند و من نیمتونم بیش تر از این صبر کنم که با اینا جام بگیریم. خب می دانید مشکل همه همین است. آدمها پتانسیل را درک نمی کنند و نمی بینند. ولی من می بینم, من همه عمرم را صرف دیدن و کشف این استعدادها کردم. من استعداد را پیدا می کنم و خوب بلدم چطور آن را به بالاترین سطح ممکن برسانم. "

سر الکس مثل همیشه به راهش ایمان دارد و می داند این بار هم منتقدین هستند که باید حرفشان را پس بگیرند: " به این راه ایمان کامل دارم. فلسفه یونایتد همین است. می دونید اینها تیمی را می بینند که 14 بازیکن زیر 22 سال دارد و نمی توانند درک کنند که سال آینده این تیم کجاست. "

4-تابستان سال گذشته کریس رونالدو و کارلوس تبس اولدترافورد را ترک کردند و این شد آغاز یک ماجراجویی جدید برای پیر فرزانه اسکاتلندی که تا آخرین نفس زندگیش پای قمار می ماند. آنتونی والنسیا و نانی باید می ساختند و رونی باید گل می زد, بربا هم که کلا از برنامه های تیم خارج بود. اینجا دگردیسی بزرگ زندگی ورزشی رونی شروع شد. فرگوسن نقش رونی را عوض کرد. مدتی طول کشید تا رونی به این نقش جدید عادت کند, اما وقتی شماره 10 شیاطین سرخ خودش را به عنوان تک مهاجم پذیرفت طوفان یونایتد بار دیگر انگلیس و اروپا را در بر گرفت و قربانیان بزرگی چون میلان و آرسنال داد. پرچمدار این موج نو خود رونی بود که حساس ترین گل ها را می زد و البته نانی و والنسیا هم آرام آرام پتانسیل بالایشان را نشان می دادند. همه چیز همانطور که باید پیش می رفت تا بالاخره شبی در مونیخ شوم ترین حادثه ممکن برای یونایتد رخ داد. پای رونی پیچ خورد و امید اول انگلیس در جام جهانی در حالی که ایدئال ترین فرم ممکن را داشت مصدوم شد. همین مصدومیت به علاوه اتفاقات عجیب و غریب بازی برگشت یونایتد و بایرن نتیجه اش شد حذف آنها از اروپا و از دست دادن مقام قهرمانی لیگ برتر.

حرف زدن از آینده ای در گذشته که هرگز اتفاق نیافتاده کاری عبث است اما واقعا اگر رونی در حساس ترین مقطع فصل مصدوم نمی شد و داور رافائل دا سیلوا را به آن شکل مضحک با دو کارت زرد جریمه نمی کرد, دور از خیال بود که یونایتد برای سومین سال پیاپی به فینال چمپیونز لیگ برسد؟

5-" برای من فقط یک چیز اهمیت دارد و آن هم بردن جام است. یونایتد با سر الکس همیشه اینطور بوده. ولی من حرفم را زدم و احساس می کنم این یونایتد جاه طلبی و قدرت فتح جام را ندارد. " این را رونی گفت؛ حرفهایی که بدجور سر الکس را متعجب کرد. اما  فکتی جالب اینجاست : رونی بعد از مصدومیت بازی مقابل بایرن کلا دو گل زده است, یکی از روی نقطه پنالتی برای یونایتد و یکی در بازی مقابل سوئیس برای انگلیس. رونی احساس می کند این تیم یونایتد به اندازه کافی نمی جنگد و روحیه قهرمانی ندارد. ولی هرگز به این فکر نمی کند که یکی از دلایل اصلی آن خودش است. فرافکنی ستاره 24 ساله انگلیس این جا رخ می نماید. یونایتد این فصل در فاز حمله بسیار بهتر از یونایتد سال گذشته شده. بربا 6 گل تا همین جای فصل زده و بهترین فوتبال ممکن را بازی میکند. چیچاریتو هم هر وقت به بازی آمده تاثیر گذار بوده و نانی هم که کم کم دارد شمایلی رونالدو-وار به خود می گیرد. اگر رونی همان رونی فصل پیش بود مسلما یونایتد تا اینجای فصل خیلی راحت تر گل می زد. پس مشکل بیشتر مشکل رونی است تا یونایتد. رونی بدترین فوتبال عمرش را بازی می کند و بعد از بازیکنان دیگر ایراد می گیرد. انگار همان داستان سال 2005 دارد تکرار می شود و این بار نقش ها عوض شده و رونی در نقش ستاره ای ظاهر می شود که به جوان ها اعتماد ندارد. شاید بد نباشد رونی یاد دورانی بیافتد که بقیه همین حرفها را راجع به خودش و هم تیمی هایش می زدند و به یاد بیاورد سرانجام آن نسل چه شد. یونایتد این فصل هنوز شکست نخورده است, در اروپا صدر جدول گروهش هست و در انگلیس هم طبق سنت همیشگی نیم فصل اول را در رده های دوم و سوم می گذراند. رونی باید در خلوت خودش کمی بیشتر به این حقایق فکر کند. باید به این فکر کند که آیا افت یونایتد باعث افت او شده یا برعکس؟ آیا این سر الکس نبود که بعد از جام جهانی کابوس وار همه جوره پشت مهاجمش ایستاد و تنهایش نگذاشت؟

 هر تیم بزرگی حداقل نیاز به یک ستاره بزرگ هم دارد که در لحظاتی که همه چیز گره می خورد و همه راه ها بسته است راهی پیدا کند و دری بگشاید. کاری که کانتونا می کرد, کاری که بکام می کرد, کاری که رونالدو می کرد. نقش این ستاره را رونی باید بازی کند  که نمی کند و به جایش دیگران را زیر سوال می برد. مثل اینکه بازیگر نقش اول فیلم بد بازی کند و انرژی نگذارد و تمرکز نداشته باشد و بعد بگوید این فیلم در نمی آید و من دیگر بازی نمی کنم. روی کین هم در تمام دوران کاپیتانیش در اولدترافورد مدام داخل و خارج از زمین سر بقیه داد می کشید و از آنها می خواست بهتر باشند, اما خودش هم هرگز از حرکت باز نمی ایستاد. کین جانش را برای تیم می داد و از هم بازیهایش هم چنین انتظاری داشت. اینکه بایستی و سر بقیه داد بکشی کار یک فوتبالیست حرفه ای نیست. آنچه رونی می بیند در واقع انعکاس نقش خودش است در آینه تیمش که غرور و تکبر زیادی مانع از درکش می شود. نقش رونی در بازی های امسال یونایتد چه بوده و باید چه می بود؟ آیا چیزی جز نام او در زمین دیده شده؟ اگر برباتوف همان بازیکن دو فصل گذشته بود حالا یونایتد کجای جدول قرار داشت؟ اینها سوالهایی است که رونی پیش از هر چیز باید دنبال جوابش باشد. گاهی نقش ها که عوض می شوند بازیگران جوری رفتار می کنند که انگار هرگز نقشی قبلی نداشته اند و از اول همین بوده اند که هستند. نقش رونی عوض شده و نقش سابقش به چیچاریتو, به به , گیبسون و اندرسون و رافائل رسیده. اما این وسط یک نقش ثابت مانده؛ سر الکس عوض نشده. سر الکس همیشه همین بوده و همیشه همین خواهد ماند و این رمز جاودانگیش است: " به این راه ایمان کامل دارم. "

6-" کالین تو را بخشید ولی ما نمی بخشیم. "