حالیا مصلحت وقت در آن می بینم

 که کشم رخت به میخانه و خوش بشینم

جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم

یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم

جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم

تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو

گر دهد دست که دامن  زجهان در چینم

حافظ